Hızla abdest alıp, namaza durdu. Namazını bitirmişti ki, meyve almayı unuttuğu aklına geldi.
Her şey hazırdı. Akşam ezanının okunmasına daha zaman vardı. Hazırlanıp manava gitmek üzere çıktı evden.

“Anne iftara ne kadar kaldı?”
“Yarım saat yavrum.”
“Peki iftarda, ne yiyeceğiz anne? Sahurdan kalan makarnayı mı?”

Annesi bir an durakladıktan sonra:
“Evet yavrum. Ne güzel değil mi? Allah’a şükretmemiz lazım, onu da bulamayanlar var” dedi.
“Peki anne, babam Almanya’dan dönünce sucuk da yer miyiz?”

Annenin sesi titriyordu. Kesik bir ses tonuyla:
“İnşallah yavrum, inşallah.”
“Ama hep inşallah, diyorsun. Babam hiç gelmiyor. Babam bizi unuttu mu yoksa?”
“Orada çalışıyor ya yavrum.”
“O zaman neden sana, para göndermiyor? Sen, neden başkalarının evlerini temizlemeye gidiyorsun? O sana gönderse ya!”
“Para biriktiriyor yavrum. Geldiğinde çok parası olsun, sana, her istediğini alabilsin diye para biriktiriyor. Hadi gel istersen makarnayı ısıtalım. Bak iftara az kaldı. Soframızı bir güzel kuralım seninle. Sonra dua edelim.”
“Allah’ım verdiğin nimetlere hamdolsun diyelim ki, nankör bir kul olmayalım değil mi yavrum?”

“Komşusu açken, tok yatan bizden değildir” diyen Resul’e nasıl bakacaktı?… O gün, tüm uğraşılarının aslında dünyalık olduğunu düşündü. Bu ailenin ihtiyaçlarını gidermek için eşiyle görüşmesi gerekiyordu.
Ezana on beş dakika kalmıştı ki, kararlı bir ses tonuyla konuşmaya başladı:…

Dünyaya Allah’a aşkla bağlanmak, yalnızca O’na kul olmak, O’na şevkle ibadet etmek, Rabb’imizin aşkı ile yanmak için geliriz. Mutluluk Allah aşkıyla olur, bunun dışında kalpler tatmin olmaz, kurtuluş gerçekleşmez.

Siz hiç, kıyamadıklarından dolayı oruç tutmanıza izin vermeyen büyüklerinize küsüp, sessiz sessiz ağladınız mı?…

Bu küskünlüğünüz; “Hadi kerata bu gün oruç tutabilirsin” dediğinde, dünyalar sizin olmuş gibi sevindiniz mi?…

 Sizin de pehlivan gibi, Tahir Dayınız var mıydı?.. İki koltuk altınızdan tutup; “Vay benim aslan yeğenim büyümüş de oruç tutmuş” diyerek, tavana fırlatıp, sonra yakalayarak candan sarıldı mı?...

- “Nasılsınız” diye sormuş.
- “Ölüyorum” demiş adam.
- “Oh oh maşallah” demiş,
- “Peki siz ne yediniz de iyi oldunuz” diye sormuş.
Adam çok kızmış tabi
- “Zehir” demiş.
- “Ne birebir çözümdür efendim” demiş.
- “Peki sizi kim iyi etti?”
Adam iyice sinirlenmiş
- “Azrail” demiş.
- “Aman ne iyi bir doktor seçmişsiniz” diye cevap vermiş diğeri.

Ve çok iyi vazife yaptığına inanarak çıkmış oradan. Mevlâna diyor ki, etrafımızdaki insanların, çok aşırı taassup olanlar ya da Ateistler bu sağır adam gibidir, ezelden kulakları mühürlenmiştir. Bunlarla niçin uğraşıyoruz? Onlar da sizin söylediklerinizi anlamıyorlar onun için abuk sabuk konuşuyorlar.

Esselamualeykum arkadaslar,

Mubarek Ramazan-i Serif benim icin bayagi yogun ve telasli gecti bu sene, hamd olsun. Bu durum beni ayrica memnun ettiginden Rabb'ime sonsuz hamd ve sena ediyorum. Cunku Ramazan ayi paylasimlarin daha degerlendigi bir aydir. Sofrandaki (Allah ne verdiyse) herseyi sevdiklerinle paylasmanın ve hos sohbetlerin tadina doyulmuyor. Sanki hersey daha bereketleniyor, daha degerleniyor, yorgunluklar bile o kadar tatli oluyor ki, sanki kus gibi hafif hissedebiliyor insan kendini. :))

Gecenlerde bir ahbabimla hasbihal ederken aramizda cok hos bir konuşma gecti. Sizlerle paylasmak istedim. Edebin olcusune bak dedim kendi kendime... Bu derece haya duygusu hala kaldı mi insanlarin benliklerinde? Hem guldum, hem sasirdim dogrusu..:))

Kendisi henuz 25 yaslarinda ve iki cocugu olan bir ogretmen arkadasim. "Saclarin ne guzel uzamis, cok yakismis. Acsana biraz daha hos gorunuyorsun boyle..." dedim. Normalde Evin içinde hep at kuyrugu ya da siki bir topuzla yapar. Saçlarının güzelliğini bende toplarken fark ettim.. "Yaa sorma" dedi. "Esimde cok begeniyor ve bana 'Lütfen evde saçların açık kalsın. Sana cok yakisiyor.' demesine ragmen ben acamiyorum. Hep topluyorum." dedi.

''Neden ya hu!" diye cikistim tabi haliyle. Çunku kadinların eslerinin hoslarina gidecek sekilde suslenmeleri cok sevap. Ayrica bu pek suslenmekte sayılmaz yani..:))

Ne dese begenirsiniz arkadaslar?

''Ya utaniyorum, ne bileyim... Bir kere actim, yanaklarim kipkirmizi oldu..Uzun muddet yuzune bakamadim."
dedi inana biliyor musunuz? Saka gibi.. Boyle insanlar da var yani..:))

Sahsen ben de iltifatlardan çok hoşlanmam. Çunku o kadar utanirım ne diyecegimi, ne yapacagimi bilememem. Esimin  guzel sozler soylemesine bile alismam uzun zaman aldi..:)) Simdi artik eskisi gibi istesem de yok zaten..:)) Eskiden bir es karisina ailesinin yaninda canim ya da hayatim diye hitap edebilir miydi? :)) Halbuki sevdigini soylemek, sevildigini duymak cok guzeldir ama utanirdik ya hu!

Hatta hamile oldugumu bile uzun muddet ailemden sakladigimi hatirliyorum..:)) Kiz kardesim ''baba ablam hamile biliyor musun?'' dediginde nereye saklanacagimi sasirmistim. Eskiden her sey daha bir guzeldi sanki.. Cocuklar bile utanmasini ne guzel bilirdi... Eskiden once edep ogretilirdi edep... Simdi guldugumuz o hallerimizi cok arar olduk. Allah'ım sonumuzu hayr eylesin insallah...

Sevgilerimle...

Yıllar önce bir hamalla karşılaştım. Sırtında ağır bir yük vardı. Alnından ter damlıyordu. Belki bir yardımım olur umuduyla yanında yürüdüm. Yükünü bir kitapçının önünde indirdi. Cebinden çıkardığı mendille terini sildi. Merdivenlerin üzerine oturdu.

Dedim ki, "Çok yoruldunuz." "Allah'a şükür" dedi, "Elimiz ayağımız sağlam. Kimseye minnet etmeden geçimimizi temin ediyoruz." Devam etti:

"Elbiselerim terden, tozdan çamur gibi oluyor. Hanım bunları yıkarken şikâyet etmiyor. Biliyor ki hamallık yaparak, eve ekmek götürüyorum. Elhamdülillah. Huzurlu bir hayat yaşıyoruz."

Bir gün dağlık bir köyün kahvesine oturdum. Bir köylü geldi. Dedi ki, "Ben seni tanıdım. O kitapları sen mi yazdın?" Evet, dedim. "Bu kadar harfi nasıl yazdın tek tek, canın sıkılmadı mı?" diye sordu. "Sen de tarlayı sürüyorsun, ekiyorsun, biçiyorsun, buğdayı samandan ayırıyorsun; bunları yaparken canın sıkılıyor mu?" dedim. Anladım, dedi. İlave ettim:

"Sevdiğimiz iş bizim için zor değildir. Eğer mümkün olsa, her insanın yaptığı işi tek tek yazsak görürüz ki Allah her iş için bir kul yaratmış. Kullar için de iş yaratmış."

O köyde çoban çobanlığından memnun, Allah'a şükrediyor. Çiftçi çiftçiliğinden memnun, Allah'a şükrediyor. Allah iş taksimi yapmış. Bu iş taksimine göre de adam yaratmış. Böylece dünyanın huzurunu temin etmiş. Elbette iş taksiminin doğru işlemesi için toplumda adaletin sağlam durması gerekir.

Bahçıvan kiraza vişne aşısı yapar. Bu demek değildir ki vişne kirazdan daha üstün. İkisi de meyvedir. İkisi de vitamin taşır. Ama o sırada vişneye ihtiyaç olmuştur. İnsanın da insana üstünlüğü yoktur. Allah her canlıya akıl vermiştir. Akıllı olmak önemli değildir. Aklını nerede kullandığın önemlidir. Her insanda yeteri kadar kabiliyet vardır.

Üstünlüğümüz Allah'ın verdiği kabiliyette değil de, bizim o kabiliyeti insanlara faydalı olmak için kullanmamızdadır.
Herkese farklı imkânlar verilmiştir. İmkânlarımız farklı olduğu gibi görevlerimiz de farklıdır. Böylece birbirimize hizmet ederiz, birbirimize sahip çıkarız.

Rızkı Allah verir. Kulları arasında bölüştürür. Zenginlik verir, imtihan eder. Fakirlik verir, imtihan eder. Zenginin imtihanı şöyledir: Rabb'inin verdiği servetle, sanki servet onunmuş gibi büyüklük taslayacak mı? Servet bakımından üstün olmasının sebebinin, başkalarının işlerini görmek olduğunu anlayacak mı?

Çiftlik sahibi zengin bir adam hastalandı. Doktorlar demiş ki, kısa zamanda ölürsün. Adam evine gitmiş. Eline uzun bir değnek alıp dışarı çıkmış. Değnekle kapının önündeki ağaca vurmuş, bağırıyormuş:

 "Neden benimle gelmiyorsun?" Dönüp evin kapısına, penceresine vurmuş: "Neden benimle gelmiyorsunuz?" Ahıra gitmiş. Atlara vurup avazı çıktığı kadar bağırıyormuş: "Neden benimle gelmiyorsunuz?" Eve dönmüş. Kasaya vurmuş: "Neden benimle gelmiyorsun?" Tekrar dışarı koşmuş. Kendini yerden yere vurmuş. Toprağa sarılıp "Ölmek istemiyorum" diye bağırıyormuş.

Dinden uzak kalınca, öleceğini de, öldükten sonra dirileceğini de unutmuştu. Servetin ve makamın hiçliğinin farkında olmadan günlerini boş geçiriyordu. Kibre kapılıyordu. Hiç ölmeyeceğim zannıyla yaşarken birdenbire düştü bayıldı. Bayılmalar birbirini takip etti. Son bayıldığında da uyanmadı. O böylece ahirete gitti; serveti, makamı, her şeyi geride kaldı.
Hiçbir zaman servete karşı değiliz. Ancak servet denize benzer. İçine almazsan yüzersin, içine alırsan boğulursun.

Nice insan vardır ki zengin olunca dersi, camiyi, hizmeti unutmuştur. Çünkü işleri ipek böceğinin iplikleri gibi onu sarmış, koza yapmıştır.
Bir adama sırf makam, servet sahibi diye hürmet gösteriliyor, bu adam sahip olduklarından dolayı üstün tutuluyorsa toplumda bozgun başlamıştır. Hürmet göstermek ve görmek için "kul" olmak yeterlidir. İlk insan yaratıldığında ona saygıyı reddeden tek varlığın ne olduğunu unutmamak gerekir.

Hamalı küfe gibi görmemek gerek...


Hekimoğlu İsmail

                                       NE ZAMAN “DAĞ“A BAKSAM, BANA BAKIP;
“NE İYİ ETTİNİZ DE (Ahzap-72) nin muhatabı OLDUNUZ DEDİĞİNİ İŞİTİR; ALSAYDIN BU YÜKÜ SIRTIMDAN, SANA BEN ÇİÇEK AÇSAYDIM, DERİM.

Bu bakis acisini bir nebze olsun, hayatimiza aksettirebilir miyiz? Ayetlerin nuruyla, sunnetlerin aydinligin da yolumuzu daha kolay bulamaz miyiz ki? Neden bu nimetlerden istifade edip, nasiplenenlerden olmayalim? Ne dersiniz arkadaslar; Yazik degil mi bize?

                                                                    Melda Bekcan